روزنامه اعتمادهفته گذشته، وی فنگهه وزیر دفاع ملی چین، پس از سفر به قزاقستان و ترکمنستان - که هر دو عضو سازمان همکاری شانگهای هستند – وارد تهران شد و با رئیسجمهور، وزیر دفاع و رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایران دیدار کرد. ملاقاتی که ابعاد و اهداف آن در رسانههای رسمی ایران و چین، صرفاً با عناوینی چون توسعه همکاریهای نظامی و دفاعی انعکاس یافت. اما سرلشکر باقری - رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، حاصل این دیدار مقام بلندپایه چینی از ایران را «توافق در زمینۀ برگزاری رزمایشها، تبادل تجربیات، مباحث آموزشی و سایر زمینههای مشترک میان نیروهای مسلح دو کشور» عنوان کرد. مسائل و قلمرویی که در چارچوب دیپلماسی دفاعی، پیش از این نیز در دستور کار کمیسیون نظامی دو کشور قرار داشته است؛ اما همچنان مشمول خرید سلاحهای مورد نیاز ایران از بازار تسلیحات چینی نشده و در نبود گزینههای معتبر دیگر، تهران ناگزیر باید سیاست صبر و انتظار را ادامه دهد.تأمل در وضعیتِ کلیِ روابط نظامی ایران و چین، پس از روی کار آمدن شی جینپینگ، نشان میدهد که این بخش از روابط، باوجود افزایش رزمایشهای دریایی، مراودات دیپلماتیک و ملاقاتهای سطح بالا، همچنان با چالشها و مسائل زیادی همراه است. درواقع، ریشههای نوسان و موانع موجود در روابط ایران و چین در حوزه نظامی، و عدم شکلگیری رابطه مبتنی بر همکاری واقعی و فراگیر، حتی پس از نقشه راه مبهم 25 ساله مشارکت جامع استراتژیک، با موانع متعددی روبروست. نخستین عامل، «جهانبینیِ متفاوت» دو کشور است. این یعنی با وجود برخي همپوشانيها در سياست خارجي چین و ایران، میان تعریف و حوزۀ عملِ دو کشور در خصوص روابط نظامی، تفاوتهای جدی وجود دارد. به عنوان نمونه، چین در چارچوب اهداف کلانی که تا سال 2049

Mode DiplomacyOver the past two decades, Iran has experienced many security and economic problems. The accumulation of these problems at the domestic level has led to years of double-digit inflation, widespread poverty, and numerous social anomalies, and at the inteational level, has put the risk of war with the United States and its allies. While being the result of years of US pressure to coer Iran, these challenges also represent destructive consequences of Iran’s unbalanced deterrence mentality in the Middle East. However, the costs and adverse consequences are limited to Iran. In this regard, Iranian officials have long believed that the era of decline and weakness of the US and its regional cohorts has already begun and the withdrawal or at least the reduction of the US military presence in Iraq is the result of Iran’s military deterrence. The facts on the ground are very different from these Iranian claims.Insisting on this strategic view and insight without considering the imposed costs, failures, Iranian interests losses during these years and problems that it is facing now, boils down to ignoring the difference between the concepts of output and outcome. Based on Tehran Chamber of Commerce Report, published in mid-July 2021, the inflation rate in Iran is 31 and 9 times that of the two war-to and failed states of Afghanistan and Iraq, respectively. This is notable considering that during the past two decades Iranian leaders have always justified their regiona

National InterestMany analysts argue that Iran’s influence over parts of the Middle East—often called the “Axis of Resistance”—has diminished since the assassination of General Qasem Soleimani of the Islamic Revolutionary Guards Corps (IRGC) Quds Force in January 2020. Examples backing this claim abound, including the appointment of Iraqi prime minister Mustafa al-Kadhimi, when Tehran lost its direct influence and role in appointing the Iraqi prime minister for the first time in fourteen years. In Soleimani’s absence, Mustafa al-Kazemi, a Washington-backed figure who opposes Iran’s presence in Iraq, took over the political scene. The same happened during the fifth Iraqi parliamentary elections in October 2021, when Muqtada al-Sadr’s Shiite faction, which opposes Iran, won more seats in the parliament than any other political party. Moreover, Hezbollah, Iran’s close ally, lost the Lebanese parliamentary elections in May 2022. Critics often state that Iran’s regional allies will face increasing challenges wherever elections reflect public opinion, suggesting that the Islamic Republic of Iran fails to exert its powerful influence in other countries in the absence of soft power. Therefore, in response to the Axis of Resistance’s political inability and declining power, and Iran’s diminished role in directing its forces in inteal and regional developments, Tehran has begun to revise its deterrence structureAnother factor is Israel, which introduced its “Strategy a